Ringreport 4: Nürburgring 2009 Trip 3: de Ring was nat, erg nat....

» Naar het foto album van deze Ringtrip

Een van de grootste voordelen aan het student zijn, is dat er nog wel eens een weekje ‘vakantie’ tussen de projecten zit. In dit geval betekende dat ik nog Ringtrip kon maken dit jaar.
Tijdens de vorige trip in september had ik met Tony Dewhurst afgesproken en heb ik me donders vermaakt met hem, dus toen hij aanbood dat ik bij hem thuis in Gevenich kon overnachten, was de beslissing snel gemaakt.
Vooraf had ik al wel twijfels over het weer en daardoor heb ik nog wel even lopen wikken en wegen of het wel een verstandig zou zijn met de Peug in dit weer op een baan waar ik slechts 28 rondes ervaring op heb.
Achteraf gezien had ik beter thuis kunnen blijven....

Dinsdag 10 November

Na heerlijk te hebben uitgeslapen, ben ik rustig mijn spullen gaan pakken en heb ik de auto even wat TLC gegeven (tanken, bandenspanning & oliepeil checken en even snel uitmesten). Tegen half 2 ging de reis naar Gevenich van start.

Deze keer had ik geen gedonder met de Garmin-software op mijn telefoon tot ver in Duitsland. Ik had me voorgenomen eens te kijken of het handig was de A3 af te rijden tot na Keulen en dan via de A59, A565 en de A48 naar Mayen te rijden. Dat is immers ook de snelste route volgens Google Maps. In principe een aardige weg, maar ik heb ergens het gevoel dat de route A1 - A61 toch sneller is.
Hoe kan het ook anders, 7 kilometer voor de afslag van de A48 loopt mijn telefoon vast omdat de Garmin er geen zin meer in heeft. Bij tankstation Bat Elztal (Kehrig) gestopt om de telefoon te resetten, maar helaas wou hij geen route meer berekenen. Even een old-skool papieren kaart gekocht en gevraagd of de kassiére me kon aanwijzen waar het tankstation zich op de kaart bevondt. Erg jammer, dat op het moment dat ik Gevenich binnen rijdt de Garmin opeens wel in staat is een route te berekenen.

’s Avonds heb ik me prima vermaakt op de XBOX met Tony en gingen we uiteindelijk pas tegen 2 uur naar onze bedjes. Een bedje van 1 meter 80, dus met mijn –bijna- 2 meter is dan het even zoeken naar een houding waarbij de voeten ook binnen boord blijven, waardoor ik wat minder goed in slaap kon vallen.

Woensdag 11 November

Na een tijdje uit het raam te hebben gekeken, zijn we tegen een uur of 11 met de Peug richting de Ring gereden. Tony wou zijn M5 eigenlijk ook wel uitlaten, maar gezien het weer zouden we eerst tijdens een sighting lap eens kijken hoe de baan erbij lag.

Aangekomen bij de Ring, heb ik Tony eerst kort uitgelegd wat mijn voorzorgs- en veiligheidsmaatregelen zijn. Een daarvan is dat er eerst een half uurtje rond gelopen wordt op de parking, voordat ik naar de poort rijdt. Een ander is de 2-lap strategie, deels om de auto te sparen, maar vooral om mijn eigen concentratie te kunnen garanderen.

De parking was vrijwel verlaten, maar toch heb ik een plekje gevonden naast een snellere auto. Een –onzinnige- regel die ik over genomen heb van Ben Lovejoy, om altijd naast een snellere auto parkeren en dan te hopen dat de snelheid overspringt. Achteraf gezien was dit misschien ook wel het lot tarten, dus dat doen we ook niet meer.

Er was een storing in de computer die de laps op de Ringcard schrijft en werkte het niet. De man achter de balie heeft wel 20 van die kaartjes geprobeerd, voordat hij besloot dat het aan de computer lag en prompt de stekker eruit trok, waardoor de hele bende in een keer uitschakelde. Het opnieuw opstarten duurde wel 20 minuten en daar werd ik toch wel wat onrustig en ongeduldig van. In mijn beste Duits geprobeerd er een grap over te maken, maar hij kwam niet over.

Na het instappen heb ik Tony gewezen op mijn laatste veiligheidsregel. “We’re in a Peugeot, it’s not going to be fast, but it will be shaky and bumpy. When I say:“ow, ow fuck, ow no”, something is wrong, in that case please sit on your hands and don’t move”.

Ik rijd door de poort en de Nordschleife op. Omdat het nat is, had het naar mijn mening weinig zin te gaan lopen trappen, dus ik schakelde redelijk vroeg op: dit zou een verkenningsronde worden.
Rechte stuk, naar beneden, knikje links, knikje rechts. Goed links blijven voor Hohenrain chicane, vroeg remmen, terug schakelen, kilometer of 50 op de teller, insturen: onderstuur! Stuur weer recht, bijremmen naar 35 km/h en weer insturen. Weer onderstuur, remmen tijdens het sturen (heel dom) en een blokkerend linkervoorwiel. De bandenstapel kwam akelig snel dichterbij en ik had geen asfalt meer om ook maar iets te doen. Ik gleed met 25 – 30 km/h over de curbstone en heb daarna de auto nog een stukje kunnen draaien, waardoor hij in plaats van redelijk frontaal nu met zijn linkerhoek tegen de banden knalt en daar vervolgens met de complete zijkant langs schuurt. FUCK!

Ik denk dat ik wel een 10 minuten heb schreeuwen en vloeken, in het Engels, dat wel. “How could I be so *&#* stupid! After every *&#* precaution and everything people warned me about! They should put a *&#* bullet thru my head for this, how could I be so *&#* ignorant!”
Ik was redelijk in shock, er ging vanalles door me heen en in mijn hoofd was de auto niet meer rijdbaar. Tony bleef er kalm onder en garandeerde me dat me dat me die snelheid en de hoek waarmee ik de bandenstapel raakte, het best meeviel.

De schade:
Complete linkerzijkant zit onder de witte/rode verf, met daaronder diepe krassen. Er zit linksvoor een deuk in precieze ronding van een band en de bumper is doorgescheurd. Het knipperlicht is weg en zo ook de stootlijst achter. Mijn spiegel is ingeklapt en zit er dus nog aan, maar heeft wel een wit/rode striping gekregen. Gelukkig is het redelijk oppervlakkige blikschade. Omdat ik het stuurwiel een beetje naar rechts gedraaid had tijdens de ‘crash’, heeft de velg slechts heel lichtjes langs de bandenstapel geschuurd, maar is de ophanging intact gebleven.

Ik stond erop dat we de Streckensicherung zouden bellen, ook al was er geen troep op de baan en geen schade aan de bandenstapel. Tony zei dat we in dit geval gewoon door konden rijden naar Breidscheid en de zaak vanaf daar afhandelen.
De auto reed recht, remde en stuurde zoals hij behoort te doen, dus dat viel nog mee. Mijn banden hadden toch wel veel troep opgepakt in het zand/ gras en dat voelde ik dan ook direct bij het wegrijden. Bij de eerstvolgende bocht (waar je rechtdoor naar de GP-strecke zou rijden bij VLN) gleed de Peug bij minimale snelheid als een malle over de linker wielen. Ik had even geen vertrouwen in mezelf en de auto en ben met een slakkengangetje naast de racelijn doorgereden, om vooral geen zand/modder achter te laten waarmee ik een ander in gevaar zou brengen.

Bij het insturen van Hatzenbach kwam de kont opzij: overstuur, iets wat niet helemaal de bedoeling is bij een voorwielaangedreven auto. Ondanks snelle tegenstuur reactie, was er eigenlijk geen houden aan: een spin van meer dan 180 graden. Op het moment dat de auto de eerste 90 graden gedraaid was, heb ik de remmen er vol op gegooid om te proberen zijwaards de snelheid er af te schuren met 4 blokerende wielen.
Ik zag Tony zich al schrap zetten en tegelijkertijd in mijn spiegels de metalen vangrail aardig in de buurt van de kont van de Peug komen. Laten we het erop houden dat er een engeltje op mijn schouder zat, want het feit dat we de leitplanken niet geraakt hebben tijdens onze spin bij 50 km/h, heeft weinig te maken gehad met ervaring of ‘skills’. Het was nogal een bepalend moment of ik nog wel of niet meer terug kon rijden naar Nederland in die auto en zo vallen er nog een aantal scenario’s te bedenken.
Gelukkig bleef de auto met al zijn 4 wielen nog op het asfalt, met minder dan een meter gras tussen ons en de vangrail. We keken elkaar aan en beseften hoeveel geluk we hadden gehad. Ik heb de auto snel in de goede richting gezet en ben werkelijk kruipend, uiterst rechts met de knipper naar rechts doorgereden naar Breidscheid, it took us hours!

In Breidscheid bleek dat de Streckenzicherung al onderweg was en daar moesten we even 5 minuten op wachten. Het was dezelfde man als bij de kassa en hij kwam hoofdschuddend naar ons toe. Ik heb het verhaal uitlegt en hij heeft even naar de schade gekeken. Geen probleem en als ik wou, mocht ik de ronde nog afmaken. We besloten het hierbij te houden en terug te gaan naar Gevenich. Tony vroeg nog of we nog even moesten kwasten op de banden, maar ook dat hoefde niet.

Op de terugweg hebben we het continue gehad over de vraag hoe de Peug bij zo’n lage snelheid compleet onbestuurbaar was op de Ring en wat ikzelf fout zou kunnen hebben gedaan. Naar mijn idee heb niet te wild geremd of ingestuurd en de snelheid lag erg laag. Een factor die ik zeker onderschat heb, is de kwaliteit van het asfalt van de Ring tijdens natte omstandigheden. Ondanks dat ik bij het aankomen van Hohenrain al vroeg en rustig remde, moet de snelheid toch te hoog hebben gelegen voor deze omstandigheden. De auto gleed gewoon rechtdoor. Ik had natuurlijk nooit moeten proberen bij te remmen terwijl er al geen grip meer was, want dan blokkeer je helemaal. Misschien heeft het iets te maken met de hoeveelheid rubber die er daar ligt, ik weet het niet. Feit is, het is gebeurd en daar verander je niets meer aan. Het gaat erom dat ik het omzet naar een wijze les. Ik had altijd al groot respect voor de baan gehad en dacht me bewust te zijn van de risico’s. Ik heb een enorme les geleerd, of weet in ieder geval wat ik moet leren wil ik dit nog een keer ondernemen.
Tony en ik hebben dezelfde manier van omgaan met tegenslag, we hebben ons vol zitten vreten bij de Burger King, eten helpt altijd!

’s Avonds Drag Me To Hell, een horror-film, gekeken en geprobeerd alles op een rij te zetten. Besloten het weer morgen af te wachten en dan of de 3 resterende laps op de kaart te verkopen of er nog 1 dead-slow te doen.

Donderdag 12 November

Lekker uitgeslapen en ’s ochtends met Tony wat grapigge internetfilmpjes zitten kijken. Het was droog en onbewolkt, maar de straat was wel nat. Rond 1 uur in de auto gestapt en richting Ring gereden. Hoe dichter ik in de buurt kwam, hoe beter het weer leek te zijn. Een strakke lucht boven Nurburg betekend nog niet dat de baan er droog bij ligt. Dus besloten een mini-track-walk te doen.

Ik heb een half uur staan kijken bij Pflanzgarten 1 en ondertussen nagedacht of het verstandig was nog een lap te doen. Daarna ben ik naar Brunnchen gereden om daar hetzelfde te doen. Omdat ik nog steeds twijfels had, doorgelopen naar Wippermann en daar 3 kwartier tot een uur gestaan. De auto’s die ik voorbij zag komen hadden de vaart er redelijk inzitten en enkelen reden zelfs bij een vochtige baan gewoon op het randje.

Inmiddels was het 3 uur en had ik eigenlijk toch wel enigzins zin om in ieder geval een, misschien zelfs alle drie ronden gewoon te rijden, dus naar de ingang gereden voor een ‘sighting lap’. Het zien van de bandenstapel waar ik een dag eerder de Peug een make-over heb gegeven, was een geheugensteuntje het heel rustig aan te doen. De Nordschleife was ongeveer 40% nat en de overige 60% had een een droge lijn. Van Flugplatz tot aan Kallenhart was helemaal droog en tussen Mutkurve en Hohe Acht lag een redelijk droge lijn, vervolgens was het van Planzgarten tot Schwalbenschwanz ook goed te doen. Tussen Hohenrain en Hatzenbach was het wel mistig, net als tussen Hohe Acht en Wippermann. Besloten er een 2e lap aan te plakken en langzaamaan kreeg ik weer wat meer vertrouwen in de auto en mijn eigen kunnen. Nog steeds wel heel verzichtig en met een laag tempo, maar ik wou dan ook veilige en leuke rondes maken.

De 2e lap ging erg lekker. Doordat ik wist waar de natte plekken lagen, op die plekken het tempo laag gehouden en de andere secties al wat meer gas erbij. Op sommige punten een minimaal beetje glijden bij het in- en uitkomen van bochten, maar wel alles gecontroleerd en direct op te vangen met het gaspedaal.
Bij het terugkomen op Dottinger Hohe was het iets over 4 en de baan zou om half 5 sluiten. In principe dus nog tijd om de derde en dus laatste ronde van de kaart te rijden. Peuk gerookt en weer naar de poort gereden.

Bij het aanrijden van T13 zag ik zag ik dat de mist heviger was geworden en na Hatzenbach miezerde het. Het asfalt was nog redelijk droog, maar bij Hocheichen was het het echt nat en bij het insturen van de S-bocht voor het rechte stuk naar Quidelbacher Hohe, voelde ik de kont opzij schuiven. Door tegen te sturen kon ik de oversturende auto heel even in bedwang houden, maar halverwege de bocht gaat het wat steiler naar beneden en was er geen houden meer aan. Zodra ik haaks op de rijrichting reed, de rem ingetrapt. Zijwaards snelheid ‘afgeschuurd’ en teruggeschakeld naar de tweede versnelling. Zodra ik in de buurt van de apex van de linkerbocht kwam, de rem eraf en het stuur naar links gegooid. Door de snelheid en de massa waarmee de auto over het asfalt glijdt, draaide hij achteruit weer terug en kon ik compleet overrompeld in een rechte lijn doorrijden. Wederom heb ik dondersveel geluk gehad, want dit was geen kennis of kunde, wederom een wijze les geleerd.

Op de terugweg naar Gevenich nagedacht of ik echt wel op de Ring wil blijven rijden, ik vind het een prachtige baan en een leuke bezigheid, maar wil wel elke keer terug kunnen keren naar huis. Deze keer heb ik geluk gehad en blijft het bij een deuk in de auto en de ego, maar misschien loopt het een volgende keer anders af.

’s Avonds een pizzatje gegeten met het gezin Dewhurst en daarna de film Angels & Demons gekeken. Daarna nog een beetje geprobeerd te werken aan de website, maar het schijnt dat je in Duitsland geen snellere verbinding dan 4 Mbit kan krijgen. Aangezien zowel Tony als Jane op internet zaten, bleef er weinig bandbreedte voor mij over, dus heb ik het snel opgegeven.

Vrijdag 13 November

De Nurburgring is gesloten vandaag, dus ik kan sowieso geen laps meer rijden. Aan de ene kant jammer dat ik maar 3,5 ronde heb kunnen doen deze trip, aan de andere kant weerhoudt het me er ook van de auto echt total-loss te rijden. Dus misschien ook maar beter zo.

Lekker ontbijtje genuttigd en daarna Tony’s mountainbike gepakt om eens een rondje door de omgeving van Gevenich te fietsen en een paar foto’s te schieten. Ik kwam er al snel achter dat mijn conditie vrij kansloos is, omdat ik een heuvel echt niet op kwam. Wat zijn we dat betreft toch gezegend met ons vlakke Nederland.

Omdat ik eigenlijk geen zin had om al weer terug te moeten rijden naar huis, heb ik nog een beetje lopen aanlummellen met Chloe en Reece, de kinderen van Tony. Eigenlijk is er niets mooiers dan op je plaats gezet te worden door een 6 jaar oud kereltje over je Engelse taal, dus daar zal je mij niet over horen klagen. Ik heb ervan geleerd.

Tegen een uur of 5 dan toch maar de Peug aangeslingerd en de Garmin instellen. Die kreeg weer eens geen GPS-ontvangst, rotding. Omdat ik inmiddels zovaak mijn weg heb moeten zoeken, kan ik hem inmiddels redelijk dromen, dus ik heb maar 2 of 3 keer op de kaart hoeven kijken waar ik heen moest. Op de kaart stond een vermelding “schöne aussicht” en als het er staat, zal het toch ook wel zo zijn. Ik ben dus even gestopt en, ja, het is een uitzicht.

De A48 opgereden, vervolgens via de A61 naar de A3 en rond kwart over 6 reed ik de parking van Oligser Heide-Ost op. Ik had deze week helemaal geen tijd gehad om naar Hannes te gaan en daar een Curryworst te eten en dat is natuurlijk een kleine ramp. Ik bedoel, wie rijdt er nou helemaal naar Zuid-Duitsland om vervolgens géén curryworst te eten? Dan doe je gewoon iets verkeerd!

Tegen kwart voor 7 weer in de auto gestapt en tegen 8-en ging ik de grens over. Niet lang daarna ging mijn telefoon, een kameraad uit Zwolle, dus ik heb nog even een kleine omweg gemaakt en me vervolgens goed vermaakt. Ik kwam tegen half 2 weer thuis in Deventer, om van het buurmeisje te horen dat er bij haar is ingebroken. Heerlijk om zo je ‘vakantie’ te eindigen, hopend dat al mijn spullen er nog stonden de sleutel in de deur omgedraaid. Gelukkig niet bij mij ingebroken. Lekker slapen, morgen weer een dag.

Enkele woorden achteraf...

Het schrijven van dit blog ging redelijk snel, alleen vond ik dat ik hem niet online kon zetten zolang ik een aantal mensen nog niet in persoon had gesproken. Dit soort nieuws breng je liever face-to-face, dan via de telefoon of internet.

Ik heb ook een tijdje nagedacht of dit report überhaupt wel online moest. Er zijn immers vrij weinig ronden gereden, weinig foto’s gemaakt en ik ben er niet bepaald trots op dat ik in de eerste echte bocht van de Nurburgring mijn auto een ander aanzicht heb gegeven.
Ik verwacht dat mensen met meer race-ervaring ongetwijfeld commentaar op zullen hebben op de manier waarop ik rijd en geprobeerd heb mijn glijpartijen onder controle te krijgen. Ik ben een beginneling in dit race-wereldje en weet niet beter dan dit. Ik moest daar en op dat moment een beslissing maken en dit is wat mijn instinct me ingaf. Ik ben me terdege bewust van de risico’s die ik gelopen heb en kan niet anders dan zeggen dat ik me kapot geschroken ben. De reden dat ik dit verslag toch online heb gezet is vooral bedoeld als waarschuwing voor iedereen die op de Nurburgring Nordschleife wil rijden, ken de gevaren en laat je niet verrassen!

Dit is het gevolg:

Na 2 uur poetsten heb ik de meeste wit/rode verf eraf gekregen:

De week na mijn Nurburgring-avontuur had ik een aantal mensen in de auto. Bij het nemen van een drempel, hoorde ik een schurend geluid bij het linkerachterwiel. Aangekomen op plaats van bestemming kon ik zo snel niets ontdekken.
’s Avonds heb ik wat grondiger gekeken en kwam tot mijn verbazing de stoot-strip tegen. Hij heeft zichzelf, tijdens de schuurpartij langs de bandenstapel, tussen het schutbord en de achterbumper gewurmt. De 60 centimeter lange strip volgt netjes het bochtje in de bumper en zit muurvast. Binnenkort de bumper er maar even afhalen.