Ringreport 2: Nurburgring Nordschleife 24 – 26 Juli 2009: Heerkens on Tour

Vrijdag 24 juli was het dan zover. Na een jaar lang te hebben uitgekeken naar de volgende Ring-trip, waarbij ik ook met mijn Peugeot 306 (“de peug”) een ronde zou gaan maken, was het rond 11 uur tijd om te vertrekken uit Deventer. Met klamme handjes, wel te verstaan: ik heb alleen beschiking over een TomTom Benelux en daar heb je weinig aan als je in Duitsland moeten zijn.
Donderdagmiddag dus nog even snel een 'versie' van TomTom op mijn telefoon (Nokia 5800 Xpressmusic) gegooid, maar die werkte niet. Balen, dus verder gezocht. Uiteindelijk de Garmin software wel aan de praat gekregen, maar geen meer tijd gehad om dat te testen.

Bij het wegrijden stuurde de Garmin me op een nogal vreemde manier naar de grens bij Zevenaar (via Zutphen & Dieren ipv de A50/A12). Aangezien er gewerkt wordt aan de weg tussen Deventer en Zutphen en dat überhaupt geen doorgaande weg is, doe ik daar dus niet aan mee! Terwijl ik stug de A1 en de A50 afreed, om via de A12 de grens over te gaan, bleef dat ding me maar terug leiden via Zupthen-Dieren. Halverwege de A50 hem toch maar opnieuw opgestart en de route laten berekenen, waarna hij wel de juiste route pakte (A1 - A50 – A12 - A3 - A61 - B257).

Nog een klein stukje vertraging opgelopen tussen Arnhem en grens vanwege een hoop idioten met crappy auto’s en ditto caravans, die onderweg waren naar de Zwarte Cross. Natuurlijk valt zo'n kartonnen doos halverwege uit elkaar en dat veroorzaakt een file. Gelukkig kon ik over de grens al weer wat tijd goed maken ten opzichte van de door de navigatie aangegeven aankomsttijd.
De A3 afgereden naar Ohligser Heide West, waar ik met mijn ouders had afgesproken. Ongeveer 3 kilometer voor dat ik daar aankwam werd ik verrast door een enorme hoosbui en een fractie later stond de Autobahn blank. Voor mij reed iemand die de ABS van zijn Mercedes even wou testen in de regen, want hij ging vol in de ankers. Ik moest daardoor ook vol in de remmen, blokkerende wielen, wat resulteerde in een mooie schuiver bij 110 kilometer per uur. Gelukkig snel weer de auto onder controle en met een gangetje van 60 de laatste 3 kilometer tot aan het Rastätte gereden in de stromende regen.
Mijn ouders zaten daar al een tijdje en dus heb ik snel een aardbeiengebakje naar binnen gedrukt, zodat we verder konden naar Adenau. Op de weg daar naar toe zag ik nog een bekende Renault 19 bij een tankstation staan. Bij dat tankstation reed ook een Porsche weg die vrij ongeduldig tussen mijn vader en mij zat op te drukken, om vervolgens voor een blinde bocht in te halen, altijd slim.

Ongeveer een uurtje later aangekomen bij de RingVilla van de Familie van Vliet, die je vanaf de weg al kan zien liggen. Prima voor elkaar! Het ziet er prachtig uit, het is schoon, groot en heerlijk rustig gelegen (ondanks het ziekenhuis).
Ik had eigenlijk een korte broek mee moeten nemen, want het was donders goed weer. Snel geinstalleerd (lees: spullen neergeplempt), en op naar de Ring om kaartjes te halen. Pa kwam met het idee om bij Breidscheid de Nordschleife al op te gaan en er dan na anderhalve ronde bij Döttinger Hohe weer af te gaan, is goed! Mijn lieve, maar ietwat breekbare, moeder was voor het eerst mee en ondanks dat ze het een beetje eng vond, vond ze haar eerste rondes prachtig. Mijn vader reed rustig en beheerst, zoals dat hoort met een rolstoel in de achterbak!
Tussen Quiddelbacher Höhe en Flugplatz haalden we ‘het gabbertje uit Amsterdam’ nog in, die rustig met één armpje uit het raam rond tufde in de oude Civic.
Bij het het afrijden van de baan zat er een grijze BMW 3 coupe met oranje strepen achter ons. Die kwam me bekend voor van het forum, dus heb de bestuurder aangesproken. Gert-Jan had een beetje haast en ik begreep dat zijn maatje een beetje pech met een E30 had. Ik hoop dat dat verder goed is gekomen.

Omdat mijn broer ’s ochtends gewoon moest werken, kwamen hij, zijn vriendin en de hond pas rond een uurtje of 6 aan in Adenau. Nadat ook zij geinstalleerd waren was het tijd voor een beetje eten. In Adenau een prima restaurantje gevonden, de Blaue Ecke. Goede kaart, prijzen en bediening helemaal in orde!
Na het eten nog een stukje van de Kreisroute op de berg achter de RingVilla gelopen, maar het werdt iets sneller donker dan verwacht en in het bos is donker ook echt donker! Dus maar voorzichtig terug gelopen en wat oude TopGear Magazines gelezen.

Zaterdag

Zaterdagochtend was het dan zover: tijd om de baan op te gaan met de gehuurde Renault Clio F1 R27. Deze auto is gemaakt naar aanleiding van de prestaties van het Renault F1 team en de introductie van de nieuwe R27 F1-wagen. Ik heb ooit gelezen dat elke sticker op een auto 5 km/h meer topsnelheid zouden opleveren, en in dat geval gaat deze Clio kneiterhard, want hij zit vol met stickers die verwijzen naar de F1 overwinningen en daar heeft Arie ook nog wat reclame aan toegevoegd, dus in theorie moet ie de 300 km/h kunnen halen!

Er zitten heerlijke Recaro-stoelen in, hij heeft een aangepast Cup-onderstel en Brembo remmerij. Er ligt hetzelfde 2.0 liter-blok in als de Clio Sport, met 200 pk, 215NM en een 6 versnellingsbak. Wagentje weegt 1240 kg en heeft een top van 215 km/h. Met zijn opgeklopte wielkasten, 17’’ lichtmetalen en een diffuser voor een heerlijk kontje, ziet het er goed uit.

Arie wou ons eerst nog even een rondje van de baan laten zien en ondertussen uitleggen hoe de auto zich houdt op de Ring, dus zouden hij en mijn Pa in de Cayenne Turbo naar de Aldi rijden en ik in de Clio erachter.
Voor we instapten kwam er echter een gifgroen Lamborghini apparaat aan rollen (Gallardo/Murcialago, i don’t know), waar 2 bekenden van Arie uitstapten. Geen probleem om dan even te wachten! De Lambo was gloednieuw (<1000 km op de teller) en hij zou vandaag zijn Ringdoop krijgen. Leuk detail: met zo’n sportwagen mag je niet harder als 200 km/h met dak erop en olie peilen gaat niet zonder je arm te breken.
De eigenaar van de Lambo en zijn vrouw gingen even koffie drinken, zodat Arie met ons naar Ring kon. Dus op naar Breidscheid. Het viel me gelijk al op de de Renault Clio F1 aardig wat pit heeft.

Na twee enerverende rondes door Arie (‘ben je al wakker?’) de sleutels van de Ring Clio in ontvangst genomen. Arie zou mijn Pa in Adenau afzetten en mijn familie zou dan later met de BMW naar het grasveld komen. In al mijn enthousiasme om naar de ingang te rijden een afslag vergeten en daardoor de verkeerde weg naar de Ring genomen. Natuurlijk vast komen te zitten in alle drukte rondom de GP-strecke en uiteindelijk tegen 10-en stond ik aan de poortjes.

Welgetelt 1 ronde kunnen maken voor de eerste baansluiting al een feit was. Omdat de rest van de familie in Adenau van appartement aan het verhuizen waren, stond ik alleen op het grasveld en dat was best saai, kan ik je vertellen.
Toen er een Nederlandse BMW E36 325 aan kwam rijden, heb ik de bestuurder maar even aangesproken. Ik ben zijn naam vergeten, maar ik heb me vermaakt met deze Zuid-Afrikaanse wereldreiziger. Vervolgens kwam zijn maatje, Nick, aanrijden in een E30 327, een van mijn droomwagens... Dus nog even blijven plakken.
Na een uurtje ging de baan weer open en was de rest van de familie inmiddels ook compleet. Na 10 minuten de spits afgewacht te hebben, ben ik in de Clio naar buiten gegaan voor 2 rondes, terwijl mijn vader en moeder in onze Beemer een paar rondes gingen doen.

Even een peukie gerookt en een bakkie koffie gedaan. Wat trouwens een lastig verhaal was. Ik loop voor het eerst bij Devil’s Dinner naar binnen en vraag om een koffie. Het niet onaardig ogende meisje achter de kassa zegt: “dat is dan 1 euro”. Dus ik pak een briefje van 20 uit mijn portomonee. “Die nemen wij niet aan”, zegt ze. Dus ik kijk nog eens goed naar het briefje. Ja, het zijn toch echt Euro’s en sinds ze die ook gebruiken in Duitsland, begrijp ik het probleem niet. Dus ik zeg: “Hoezo niet? Geld is geld, toch?” Meisje kijkt me geiriteerd aan en legt uit dat ze alleen maar chipkaarten gebruiken. Nou ja, lekker dan. Mochten ze ook wel op een bordje bij de ingang aangeven vind ik.
(Nu ik terugdenk, ik meen ergens op het forum gelezen te hebben dat betalen tegenwoordig via de RingCard ging, ik had het dus kunnen/moeten weten).

Vervolgens nog een tweetal rondes gemaakt met een heerlijk tempo. Weer baansluiting! Dan maar even lunchen bij Hannes (hmmm, curryworst), waar wij blijkbaar naast/achter Paskal Moriën en club zaten. Ik ben even zo vrij geweest er een linkje naar de plaatsen. (hoop dat je dat niet erg vind, Paskal)

Vervolgens nog een ronde gedaan waarbij ik op een gegeven moment mijn Pa en broer in de BMW tegenkwam en heb ingehaald. Bij het opkomen van Döttinger Hohe heb ik dan ook maar even gewacht op ze, zodat we de tweede ronde achter elkaar konden starten. Op dat moment zijn we gespot door de webcam, je kan mij ons zien staan in de achtergrond.

Daarna pa maar even meegenomen voor een rondje in de Clio en vanaf het begin zat hij al, “rem, rem, oei, dat gaat hard” Bij Flugplatz snapte hij echt niet dat ik in 5e versnelling omhoog ging en niet remde voor de bocht naar rechts. “Oei, dit gaat me toch wel te hard”, zelfde bij Fuchsrohe, na het momentje vorig jaar bij Adenauer Forst, was hij erg benauwd toen ik laat remde en helemaal de hoek in dook. In mijn ooghoek zag ik hem schrap zetten. Insturen, gas, rechts, gas. Klein zacht zuchtje vanaf de passagierstoel. Kallenhart laat en keihard insturen, door naar Miss-Hit-Miss en lekker krappe Wehrseifen. Pa wist nog niet dat er twee bobbels laggen op/na de brug, dus hem die maar even laten voelen. “Huh, moet je niet remmen voor de bocht” (Ex-Muhle), “Nee, ik moet omhoog, ik moet snel”. Hij snapte het toen we boven waren, “dat was snel!”
Door Bergwerk met meer snelheid dan hij gewend was, plankgas omhoog tot aan Steilstrecke. Caroussel ging lekker vlot. Hohe Acht hoog in de toeren naar boven, Wipperman met een smile, Brunchen, Eiskurve smile.

Toen moest ik alle snelheid eruit halen voor een rode Corvette, die pinball aan het spelen was tussen de witte lijnen, hij ging echt alle kanten op. Knipperlicht links aan, maar hij gaf geen ruimte. Tot op dat ene knikje links-rechts voor PF2, maar zoals ik al had gedacht schrok de Corvette van de blinde bocht, dook in de remmen en gooide het gat dicht. Dus uiteindelijk zat ik net voor PF2 voor hem, lekker doorgekacheld tot aan kleine Carrousel. Pa vond het een mooi rondje, maar wel een beetje erg snel.
Pa afgezet en nog een drietal rondes gedaan, voordat het tijd was om terug te gaan naar het appartement. Ik had gehoopt een stuk of 10, 12 ronden te doen, maar helaas was dit door mijn trage rookgedrag en de nodige lange baansluitingen niet gelukt. De teller bleef bij 9 staan.

Zaterdagavond weer gegeten bij de Blaue Ecke en ’s avonds een beetje lopen lamballen met mijn broer en de hond.

Zondag

Omdat ik zaterdag mijn rondekaart niet had opgemaakt en ik een beetje verliefd ben geworden op de Clio, voor een mooi bedrag de Clio nog maar een halve dag erbij gehuurt.

Zodoende stond ik zondag om 10:30 dus weer met de R27 aan de baan. Mijn pa en ik vertrokken tegelijktijd en ik bleef achter hem om eens te kijken welke lijnen hij pakt, zodat ik daar tips op kon geven. Bij Quiddelbacher Höhe werd het me toch te gek, omdat ik met Clio veel sneller kon dan de Beemer (ook, en misschien, vooral omdat mijn pa erg voorzichtig rijdt), dus ik ging hem voorbij.
Vlak voor Aremberg, zie ik een zwarte Porsche in mijn spiegel. Omdat ik weet dat hij veel sneller is voor, in en na de bocht, laat ik hem voorbij. Halverwege de bocht zie ik een afsleepwagen met zwaailampen stil staan rechts voor de brug. Bij het uitkomen van de bocht zie ik dikke rookwalmen en staat de Porsche ongeveer 80 meter na de brug met zijn neus in de vangrail. Omdat mijn vader achter mij zit en er –nog- niemand aan het vlaggen is, zet ik de auto in het gras en ren terug met een geel hesje in mijn hand. Gelukkig had pa de rook ook al gezien en was alle vaart er al uit. Ondertussen stapt de bestuurder van de Porsche uit en steekt trillend een duimpje omhoog, hij is oké! Gelukkig! Omdat de Strechenzicherung al ter plaatse is en mijn pa verderop gestopt is en ik niet wist of hij dacht ik erbij betrokken was, ben ik maar verder gereden. De rest van het rondje ging lekker.

De tweede ronde van de dag, kom ik hard aanrijden tussen PF1 en PF2 om daar van uit het niets een rode Skoda met zwaaillampen te zien rijden, dus ik rem. Hij komt verder naar links, dus ik rem nog wat meer, om vervolgens 3 moterrijders te zien liggen in de grindbak, terwijl er nog 2 stuks glijdend hetzelfde lot tegemoet gaan. Ik schrik me rot en haal er nog meer snelheid uit. Daar heb ik echt goed aan gedaan, want ik voel de auto wegglijden op olie/koelvloeistof in de eerste rechterknik. Vervolgens ligt er grind op de baan waar de auto ook op wegglijd. Ik had een hele korte tankslapper (noemen we dat ook zo bij een auto?), maar kon gelukkig mijn weg vervolgen. Stoppen had al geen zin meer, ik reed veel te snel om veilig te stoppen om hulp te verlenen. De streckenzicherung was ter plaatse en naar mijn mening is het niet veilig om in dat stuk langs de kant te gaan staan.
Wetende dat de baan gesloten gaat worden, maak ik de ronde af om voor kleine Carrousel nog een bordeux-rode Mercedes tegen te komen die in de berm staat. Op de parkeerplaats even ervaringen gedeeld met mijn pa en broer, die ook erg geschrokken waren van de Porsche en het zien van 5 gevallen fietsers.

Ik kwam Nick (van de 327 E30) weer tegen en heb even een bak koffie met hem gedaan. Hij had een mooi verhaal over een BMW 540/545 die hij onlangs in Duitsland voor een prikkie had gekocht. 1200 km op de teller, maar een enorme ‘korting’. Komt erop neer dat hij waarschijnlijk de dikste 5 rijdt, voor de prijs van een in Nederland gekochte instap 5-serie.

Na een baansluiting van anderhalf uur nog een ronde gedaan, waarbij de Mercedes nu opeens aan de andere kant van de kleine Carrousel staat, met 200 meter daarna een BMW die zijn achterkant in de vangrail had geparkeerd (op een hele vreemde manier, vraag me echt af hoe die dat voor elkaar kreeg), weer baansluiting. Pa had zijn kaart leeg en ging samen met mijn broer terug naar de vrouwen, die in Adenau waren achtergebleven.

Lunch bij Devils Dinner. 6 euro voor een ranzige Chickenburger, die een half uur op zich laat wachten. Nee, sorry, nooit weer Devils Dinner! Tijdens het weghappen van de vettige burger zag ik opeens weer auto’s rijden, dus huppa dooreten en vlammen! Snel de Clio opgehaald van het grasveld en ik was redelijk voor de drukte aan bij de poort. Laatste 2 rondes met de Clio, die ik voor 3 uur weer in moest leveren. Beetje doorrijden en dan moet het lukken op tijd te zijn.

Geen rekening gehouden met drukte bij de rotonde en bij de Aral was het ook niet bepaald rustig. Om er dan achter te komen dat niet alle pompen nog extrapower octaan 100 benzine hebben, crap! Dan maar slighty-less power 98. Een bekende Antwerpse Audi R8 bij de pomp, maar ik had al haast en mijn bankpas werdt ook een keer geweigerd, dus helaas geen tijd om even een babbeltje te maken. Snel door gereden naar Adenau en de Clio terug gezet.

Ik had expres een ronde laten staan op mijn RingCard om die in de Peug te maken. Vorig jaar was hij niet bepaald veilig om mee te nemen naar Duitsland, maar hij had al wel een sticker.

Dus nadat ik in de afgelopen maanden zo’n beetje alles aan die bak heb laten doen (koppakking, distributie riem, remmen, draagarmrubbers, koppelingsplaten & drukgroep) was ik nu van plan hem eindelijk een Ringdoop te geven. En wat ik had ik daar zin in!

Dus de 306 opgehaald en ingestapt, oe, even wennen aan de pedalen waar je kracht voor moet zetten. Vloekend het dal uitrijden, die 90 pk en dat luie blok zijn erg wennen na de heerlijk snelle Clio F1. De rem van de Clio is er een van het type, ‘press it and your face comes off’ (J. Clarkson), maar die van de Peug heeft totaal geen gevoel. Boven gekomen in Nurburg, direct naar de poort, auto is nu toch warm. Maar het mocht niet zo zijn, baansluiting. Omdat ik de auto warm wou houden, ben ik maar doorgereden naar het industrieterrein om te kijken of daar nog iets moois staat. Bij Austin Martin stond een beste verzameling V12 Vantage’s, maar helaas besloot mijn (el-cheapo) fotocamera dat hij er geen zin meer in had. Dus met de Nokia plaatje schieten, valt me nog mee, want er kwamen redelijk goede foto’s uit.

Na een rondje industrieterrein weer naar boven gereden om te kijken of de baan al open was en precies op dat moment wordt het tweede hekje (bij de poort) weggehaald. Ik kon dus in een keer doorrijden de baan op en was als een van de eersten buiten. Scheelt want dan heb ik sowieso geen langzamer verkeer voor me. Ook nog gespot door de webcam, op de achtergrond.

Bij het wegrijden valt me tussen Antoniusbuche en Tiergarten al op dat de Peug totaal het vermogen mist om vaart te maken. Dus rechterknippertje aan en lekker lijnen rijden. Hohenrain en Chikane gaan prachtig, T13 een beetje lift-off oversteer. Het stuk tussen Hatzenbach en Hocheichen een beetje rustig gedaan om het onderstel goed aan te voelen (het is de eerste keer dat de Peug een circuit op gaat en moet eerlijk bekennen dat ik vooraf weinig vertrouwen had in het franse onderstel en bochten). Na Hocheichen planken en kijken of de Peug vaart krijgt voor Flugplatz en Schwedenkreuz. Moet zeggen dat ie er nog aardig omhoog ging, maar het was wel een beetje roeien...

In Aremberg merk je echt dat hij veuls te hoog op de poten staat, want dat ding ging me daar toch schuin de bocht door. Fuchsrohe even rustig door de bochtjes, dan het ‘leuke’ steile stuk omhoog voor Adenauer Forst, welke trouwens lekker ging met een beetje lift-off overstuur in de laatste bocht. Kallenhard tot Wehrscheifen lopen trappen en natuurlijk wordt je dan even afgestraft bij het aanremmen van Wehrseifen. Ex-Muhle omhoog ging helemaal niet, dus maar even helemaal naar rechts toe. Totaan Lauda-Links nodig om tot 130 te komen, need more powerrr. Bergwerk ging dan wel weer prachtig. Tot aan Steilstrecke komt er echt niets uit de moter, hij blijft hangen op 4500 toeren in de 3e en wil er gewoon niets meer bij doen, dus daar rij je dan met 120 terwijl alles je om de oren vliegt. Zoals een Porsche die de auto voor Angstcurve schuin gooit en dan moet je veel moeite doen om hem de ruimte te geven, terwijl je gewoon niet vooruit komt.

Carrousel met originele franse vering was echt heerlijk, steunend & kreunend komt hij eruit. Hohe Acht helaas compleet moeten missen door een moterrijder all over the place. Ik moet wijd door de eerste rechter en heb daardoor totaal geen kracht, terug naar 2, terug naar 1 en hij is omhoog, huppa, naar rechts en weer naar beneden. Wipperman tot aan Eiskurve, sowieso mijn favouriete stuk, ging super. Vanaf Brunchen 2 even rustig gedaan, vanwege het oliespoor wat daar de hele dag al lag. Ik heb later vernomen dat er een 306 liefhebber bij Brunchen 2 een serie foto’s heeft geschoten, waar ik echt enorm blij mee ben! David en kameraad, hartstikke bedankt!

Voor Planzgarten 2 was ik deze keer echt bang, omdat de auto op het hoogste punt alle kanten op wou, behalve de juiste, dus langzaam naar beneden en rustig door rijden naar Schwalbenschwanz. Vanaf daar weer rustig gegaan, geen kleine Carroussel gepakt om een Nederlandse moterrijder niet dwars te zitten. Die gaf bij het uitkomen op een hele mooie manier een voetje (iemand van het forum?).

Rustig doorgereden naar de ‘ausfahrt’ en even snel een after-foto’tje geschoten bij de afslag richting Meuspath. Motertje was erg warm, remmen stonken van hier tot en met. Dus teruggereden naar Adenau via de toeristische route, om auto en mezelf af te koelen. Dat gaat laatste gaat lastig met verwarming half open. Dus de ramen naar beneden en lekker cruisen. Wat een prachtige omgeving is het toch als je 412 en richting Jammelshoven pakt en via de L10 terug rijdt naar Adenau. Volgende keer moet ik echt eens met moutainbike door deze omgeving jagen. Bos dan wel te verstaan, asfalt is ook niet alles!

Zowel zaterdag als zondag heb ik een groot aantal bekende auto’s zien rijden. De blauwe eerder genoemde Renault 19 en de Clio Williams uit Zwolle bij de Aldi, en dezelfde Clio heel vaak op de baan. De zwaar opgefokte witte Corrado, waar volgens mij iemand veel plezier mee had, want hij ging er prachtig overheen. Ook de Earthdreams Honda Civic ging prachtig hard en is mij vaak gepasseerd. De twee groene 205’jes, de ex-AB 7-serie, de jongens van de Corsa-club en de Volvo club, ik heb ze allemaal wel een keer zien rijden. Op het grasveld heb ik lange tijd de Subaru van de Columbiaanse Nederlander zien staan, met wie ik graag eens een paar woorden had gewisseld, al is het alleen om een keer goed mijn excuses aan te bieden voor mijn “if we’re on a dutch forum, and you have a dutch name, than why the *&@( are we talking English”-uitspraak, maar volgens is Erik meer een koffiedrinker, want die bak heeft heel lang stil gestaan direct op de eerste plaats links op het gras. Jammer, Erik, maar volgende keer drinken we samen een bakkie!

Zondagavond weer gegeten bij de Blaue Ecke, wat weer prima gesmaakt heeft. Toen we terug kwamen bij de Ringvilla stonden daar drie Zweedse kereltjes, 2 van 18 en een van 16 op zoek naar Arie. Die was er even niet en we raakten in gesprek over de Ring, BMW, Top Gear en ‘petjes’, die ze ook hebben in Zweden. Ze waren bezig met een trip van Zweden naar Monaco via de Ring en zouden maandag deelnemen aan de BMW fahrertraining. Als ik het goed begreep studeerden ze autotechniek en hadden een vakantiebaantje bij BMW. Sterk verhaal, maar was wel natuurlijk wel happig toen ze vroegen of ik mee wou gaan. Ook in gesprek geraakt met een tweetal fotograven die in het pension zaten, Jeroen en Erwin. Ze hadden het hele weekend rondom de Ring staan fotograveren, onder andere bij Adenauer Forst. Dus ik heb ze even uitgehoord over de weg naar A-F, maar dat klonk niet erg makkelijk.

Maandag

Helaas waren de Zweden al vertrokken toen ik maandagochtend om 8 uur aan de ontbijttafel zat, aardige jongens, maar ze hadden wel even mogen vertellen dat ze gelijk weer vertrokken. Ik kreeg ook een beetje twijfels over hun mooie verhaal over de deelname aan de fahrertraining. Om 10 uur moesten we het appartement uit, maar ik had nog helemaal geen zin om terug te gaan naar Nederland. Dus ik heb mijn ouders, broer+vriendin uitgezwaaid en ben op zoek gegaan naar Jeroen en Erwin. Zij zouden proberen wat spy-shots te maken en wat meer van de omgeving te zien, strak plan, dus afgesproken dat we de rest van de dag samen op zouden trekken, tot zij richting Stuttgart zouden vertrekken voor nog meer autofotografie.

Nog even staan kletsen met Lenie over het pension en het leven in Duitsland. Ze heeft me allerlei foldertjes van de omgeving laten zien en ik kon in het pension even achter een computer om daar nog wat toeristische trekpleistertjes op te zoeken. Lenie vertelde me dat er in de Villa nog een familie zat die al naar de Burgt waren geweest. Zodoende heb ik kort met Walter gesproken en aan hem de route naar het kasteel gevraagd. Walter heeft overigens een prachtige gele Volkswagen 412 met Porsche velgen, waar ik helaas geen foto meer van kan vinden. Walter, nog bedankt voor de route. We hadden hem eigenlijk direct gevonden, zo moeilijk was het niet! Ik had eventueel nog een nacht kunnen verblijven in het pension tegen een mooi prijsje, maar ik wou ’s avonds toch terug rijden naar huis. Spullen gepakt en in de auto gelegd en even afscheid genomen van Lenie. Ze was zo aardig me de kaart te lenen, die ik vergeten was te vragen aan mijn vader voordat hij weer reed vannochtend. Ik zou de kaart terugbrengen voordat ik weer terug reed naar Nederland.

Dus toen met Jeroen en Erwin via een winkel, voor de nodige flessen water en cola, richting kasteel om erachter te komen dat hij elke maandag gesloten is, tja, daar sta je dan. Nog wat foto’s geschoten, voordat mijn camera weer moeilijk begon te doen.

Nog even voor het Dorint gestaan in de hoop wat spy-shots te kunnen maken. Helaas was er weinig te zien. Op een gegeven moment waren we wat foto’s aan het maken van een E90 M3, die omdraaide om te vragen waar we mee bezig waren. Ik weet niet of het een afleidingstruuk van de beste man was, maar juist op dat moment kwam er een BMW X6M voorbij die nog onder de nodige camouflage zat en werdt gesleept door een X5. Ik heb gemist, maar Erwin heeft hem geschoten!

Toen naar het bedrijventerrein, waar we begonnen bij Austin Martin. Ik was er zondag ook al geweest maar had toen geen tijd om de schoonheid van die DB9’s, DBS’en en V12 Vantage’s tot in detail te bewonderen. Dus daar nu maar even uitgebreid de tijd voor genomen.

Jeroen was opgewonden over de Alfa Milano, die volgens hem rond moest rijden, er was bij hem geen enkele twijfel. Nu had ik zaterdag tijdens mijn de-tour al iets zien rijden waarvan ik vaag het vermoeden had dat het een Alfa was en daarom had ik ook een sterk voorgevoel dat de Milano rond zou rijden. Alfa heeft het hele pand afgeschermt, dus er valt weinig te zien aan de voorkant. Via de zijkant kan je achterom kijken maar door het hoogteverschil zie je weer niets. Terwijl ik de door rotsen gevormde muur aan het ‘beklimmen’ was en probeerde te kijken of de Milano achter stond, werdt ik betrapt door een van de medewerkers. In eerste instantie zei hij dat we weg moesten, maar toen hij zag dat ik aan het klimmen was begon hij te lachen en werdt wat vriendelijker. We vroegen hem over de Milano en hij vertelde vrijuit dat hij rond reed.

Even een rondje gemaakt, waarbij Jeroen zweerde dat er een bijzondere AMG buiten stond bij Mercedes, maar er iemand buiten stond. Dus maar even terug om te kijken. Bij een ander pand stond een Bentley Continental Super Sport, waarvan Jeroen en Erwin wat foto’s schoten. Terwijl we doorliepen naar Mercedes voor de ‘bijzondere’ AMG, kwam er iemand naar ons toe: “Van welk tijdschrift of programma zijn jullie?”, “Eeuh, nergens van, toerist, autoliefhebber?” “Want die Bentley is gewoon een Super Sport, hoor. Er komt geen nieuw model en we zijn ook niets aan het testen, het is gewoon een Super Sport en wij hebben een foto-shoot.” Dus Jeroen zegt: “O, dan kunnen wij ook wel foto’s maken.” En de man loopt terug. Op dat moment komt de Mercerdes SLS aangescheurd. Heel snel wordt hij naar binnen gereden en gaat de deur dicht, maar ik heb hem op beeld weten vast te leggen.

Ook het wachten op de Milano werdt beloond en Jeroen heeft zijn plaatjes weten te schieten. Zelf heb ik een slecht shot van de rechterachterkant kunnen maken, balen dat ik alleen nog maar mijn telefoon had voor foto’s.

We zijn nog even langs de Einfahrt gereden, maar die was dicht. De Saab 95 van de Zweden stond er trouwens wel, dus hun verhaal klopte dan waarschijnlijk toch. Bij ED’s tankstelle wat gegeten en toen naar Brunnchen gegaan, waar de BMW fahrertraining in gang was. Mooi om te zien, een zwarte E90 M3 gevolgd door 5 witte E93 M3’s en allemaal netjes op dezelfde lijn. Alleen er klopte iets niet helemaal.

Maar 5 minuten later kwamen ze wel weer vanaf de juiste kant. Ik vermoed dat ze heen en weer reden tussen Wipperman en Schwalbenschwanz.

Na nog wat gekletst te hebben was het voor Jeroen en Erwin tijd om naar Stuttgart te vertrekken. Afscheid genomen en afgesproken dat we via de mail foto’s uit zullen wisselen.

Toen ben ik langs de baan gaan lopen op zoek naar mooie uitzichten op de baan. Eerst Brunnchen 2:

En mijn Canon Powershot deed het ook weer! Nog steeds Brunnchen 2 met uitzicht op Eiskurve:

Stuk door het bos gelopen en een open stuk in het hek gevonden:

Door gelopen tot na Planfzgarten 1. Hier lagen zondag dus 5 moterrijders in de grindbak en had ik een kort glijertje met de Clio.

Vanaf de andere kant ziet het er lang niet zo steil uit, als dat het voelt vanuit de auto op snelheid.

Auto opgehaald en naar kruispunt van de L92 en L93 gereden, waar ik wist dat je via een parkeerplaats een pad kon volgen richting Galgenkopf en dan terug kan lopen tot aan Kleine Carrousel. Omdat ik net een heel stuk moest terug lopen na het maken van de foto’s, ben ik nu maar eerst doorgelopen naar Kleine Carrousel

Om vervolgens weer terug te lopen naar Galgenkopf.

Inmiddels was het half 6 en had ik besloten ’s avonds terug te rijden naar Deventer. Dus teruggereden naar Adenau om de kaart terug te brengen. Even naar Pinnocio gelopen voor een bord Spaghetti Bolognese, snel, goedkoop en een schone dame in de bediening.

De terugreis was een ramp! Om een uur of half 8 weg gereden uit Adenau. De A61 afgesloten, Garmin in paniek en een halfvolle batterij (geen autolader). Geen idee, waar ik allemaal langs ben gekomen, maar het zag er niet erg bewoond uit. Mijlenver omgereden in ieder geval. Toen ik voor de derde keer hetzelfde grijze Ford Transit busje met Nederlandse platen tegenkwam, maar even gevraagd of zij toevallig terug reden naar Nederland en ik achter ze aan kon rijden. Goede keus, want nog geen 20 minuten later zou de batterij van mijn telefoon helemaal leeg zijn en had ik geen navigatie meer. De heren in de Ford reden via Venlo en dus ben ik achter ze aangereden. Helaas was ook die route afgesloten en werden we omgeleid. Via allerlei B-wegen richting de A4 gereden om vervolgens bij Heerlen de grens over te gaan. Niet erg handig als je naar Deventer moet, maar in ieder geval weer op bekende bodem. De A67 is een hel: kilometers 70 rijden op een enkele rijstrook, terwijl nergens een spoor is van wegwerkzaamheden of voorbereidingen daarvan. Aan het einde even een uurtje rust gepakt en vervolgens via Nijmegen en Arnhem, A50 en A1 weer naar huis gereden, waar ik rond half 1 aankwam. Een beste omweg dus!

Op en neer naar Adenau, een rondje ring en wat rondtuffen door de omgeving komt op een totaal van 716 kilometer met de Peug, bij een verbruik van 1 op 13.1. Niet de beste score, maar zeker niet de meest onzuinige rit.